Εκλογές και εκλογολογία, είναι το γονιμότερο έδαφος της υποκρισίας. Άρχισαν ξαφνικά να ανοίγουν τα πουγγιά και να δίνονται λεφτά, λίγα βέβαια σε όλους να μην χορτάσουμε κιόλας, χωρίς να σκεφτόμαστε τι μέλλει γενέσθαι. Όλα βέβαια έχουν το προσωπείο της πραγματοποίησης των δεσμεύσεων άσχετα αν πάντα σε όλες τις κυβερνήσεις γίνονται στο τέλος των τετραετιών. Τελικά μήπως οι δεσμεύσεις είναι το καράβι του εκβιασμού για τους πολίτες – ψηφοφόρους;
Σε αυτό το παιχνίδι μεγάλο ρόλο παίζουν οι δημοσιογράφοι και αυτοί που αυτοχαρακτηρίζονται ως τέτοιοι. Η διαμόρφωση της κοινής γνώμης και η χειραγώγηση διαμέσου της προπαγάνδας, είναι μια πανάρχαια τέχνη. Όσοι ασχολούνται σε αυτό το παιχνίδι δηλώνουν στράτευση, είτε για λόγους εξουσίας – αντεξουσίας και δύναμης, είτε για λόγους κοινωνιολογικούς. Οι πολιτικά στρατευμένοι δημοσιογράφοι συνεπικουρούνται από πολιτικούς “Γκεμπελίσκους”, οι οποίοι προσπαθούν μέσω της παραπλάνησης και της φιλοσοφίας της στροφής σε ελάσωνα ζητήματα, είτε να επιβάλλουν τις απόψεις της εκάστοτε εξουσίας, είτε να συγκαλύψουν τις ευθύνες της, ποινικές ή ηθικές, σε όλες της εκφράσεις της κοινωνικής και εθνικής ζωής.
Έτσι η πολιτική λαμβάνει ένα προσωπείο αγοράς ψηφοφόρων με την πραγματοποίηση των θεωρητικών δεσμεύσεων, που έχουν πάντα βάθος χρόνου για να είμαστε όμηροι σ’αυτή τη διαδικασία, καθώς και τη μορφή ενός “μάγου” που ωραιοποιεί τα πάντα.
Βλέπουμε λοιπόν ξαφνικά η “ανυπαρξία του κράτους του ΠΑΣΟΚ” να βαπτίζονται “ακραία καιρικά φαινόμενα στο καιρό της Ν.Δ.” για να καλυθφεί η νέα ανυπαρξία και ο πλήρης ασυντονισμός. Η διαπλοκή όνομάστηκε “νταβατζιλίκι” με τους “νταβατζήδες του Μπαϊρακτάρη” όμως να λειτουργούν ανενόχλητοι και να έχουν τις απαιτούμενες κοινωνικές σχέσεις με τους σημερινούς εξουσιαστές. Τα οικονομικά σκάνδαλα του παρελθόντος αποκαλύπτονται να κρύβουν μια υπερκομματική δομή στελεχών και μια συνέχεια, οπότε μην τα ξύνουμε διότι η δυσοσμία θα μας πνίξει. Τα παλιά αντιμπεριαλιστικά κινήματα, τα οποία έκλειναν βέβαια τα μάτια τους σε “Γκούλαγκ και εισβολές” δείχνουν μια αδυναμία να ασχοληθούν με τα κοινωνικά προβλήματα, εξαιτίας ίσως του γεγονότος ότι η “εκλογική τους πελατεία” δεν είναι όμορη με την κυβερνητική και το συνθηματικό ΠΑ.ΜΕ. χάνει τη διάθεσή του για αγώνα ή “καπέλωμα” αυτού.
Η κοινωνία μας τελικά δείχνει να απολιτικοποιείται υποβοηθούμενη γι’αυτό από την πληροφόρηση, που λαμβάνει από τους δημοσιογραφικούς οργανισμούς, οι οποίοι πρώτα αποφασίζουν στα επιχειρηματικά και κομματικά ομοτράπεζα και μετά πληροφορεί ή προπαγανδίζει. Το μόνο που απασχολεί είναι αν κάποιος μιλά επώνυμα ή ανώνυμα, ξεχνόντας ότι αυτή έχουν τη δυνατότητα της επωνυμίας μαζί με του παχυλού μισθού ενώ ο απλός πολίτης αναζητεί τρόπους να ακουστεί η φωνή του. Πληροφορούμαστε κυρίως για την καθημερινότητα των ανύπαρκτων και ατάλαντων FAMESTORY – DREAMSHOW -άδων με την απόλυτη αδιαφορία για τους σημαντικούς ανθρώπους. Είναι αυτό που έλεγε προφητικά ο Χάρρυ Κλυν στα τέλη του 1970’s “Μπέμπα Μπούλα από δω Μπέμπα Μπούλα από’κει πήξαμε στη Μπέμπα Μπούλα. Μόνο ο Ξυλούρης έπρεπε να πεθάνει για να του κάνουν ένα αφιέρωμα”
Κλείνω με κάτι απλό μια συμβουλή προς πολιτικούς. Προσέξτε διότι το κουτόχορτο κάποτε τελειώνει κι εσείς θα βρεθείτε έκθετοι.
