Η έννοια της ανάπτυξης όπως και αυτής της οικολογίας έχει πολλές φορές χρησιμοποιηθεί για την επιβολή μέτρων και δράσεων, οι οποίες προσφέρουν κέρδη σε μεγάλα οικονομικά κέντρα τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς.
Οικολογική ανάπτυξη όμως δεν είναι μια απλή έκδοση μιας μελέτης “περιβαντολογικών όρων”, η οποία θα εγκριθεί από μια ομάδα τεχνοκρατών. Οικολογική ανάπτυξη είναι η εκδήλωση δράσεων τόσο μεμονωμένα όσο και από επιχειρήσεις, η οποία θα λαμβάνει κατά βάση υπόψην του όχι το απόλυτο κέρδος αλλά τις μακροχρόνιες επιπτώσεις στη συγκεκριμένη περιοχή και σε γηγενείς πληθυσμούς και κοινωνίες και θα μειώνει αν όχι θα εξαλείφει τις όποιες αρνητικές επιδράσεις.
Δυστυχώς όμως γινόμαστε συχνά μάρτυρες και ιδιαίτερα κατά τα τελευταία τρία χρόνια προσπαθειών αναπτυξιακών δράσεων, οι οποίες με τον μανδύα της οικολογικής ευαισθησίας προσπαθούν να δημιουργήσουν τεχνικά έργα, τα οποία θα προκαλέσουν ανεπανόρθωτες επιπτώσεις στο περιβάλλον.
Έτσι αιολικά πάρκα, υδροηλεκτρικά έργα, ακόμα και αυτοκινητόδρομοι προγραμματίζονται με στόχο την ανάπτυξη και τελικά μέχρι να αποπερατωθούν έχουν δημιουργήσει ανεπανόρθωτες επεμβάσεις για να μην μιλήσουμε για την τελική αλλοίωση του τοπίου.
Τελευταίο παράδειγμα η προσπάθεια για τη δημιουργία αιολικών πάρκων στη Σέριφο με 85 ανεμογεννήτριες και στην κορυφή του Πάρνωνα.
Τέτοιου είδους φιλοσοφία δυστυχώς έχουν επιδείξει και οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ με τρανό παράδειγμα την εκτροπή του Αχελώου ένα έργο το οποίο θα έχει καταστροφικές συνέπειες στην διαχείρηση των υδάτων.
Τελικά η οικολογική ανάπτυξη θα πρέπει να αλλάξει την φιλοσοφία της αν θέλουμε να έχουμε πραγματική ανάπτυξιακή δράση.
Πρώτο η πολυδιάσπαση. Ένα τεράστιο αιολικό πάρκο όπως αυτό της Σερίφου και του Πάρνωνα έχει τεράστιες επιπτώσεις. Αντιθέτως μικρότερα πάρκα διάσπαρτα στην επικράτεια έχουν και μικρότερες επιπτώσεις αλλά και πραγματικό αποτέλεσμα τόσο αναπτυξιακό όσο και οικολογικό.
Δεύτερο το κόστος. Όσο προσπαθούμε να μειώσουμε το κόστος σε τεχνικά έργα τόσο δημιουργούμε προβλήματα και στο περιβάλλον όσο και στα ίδια τα έργα. Η χάραξη των αυτοκινητοδρόμων θα πρέπει να εντοπίζουν από πολύ γρήγορα τις όποιες επιπτώσεις και να μην τρέχουμε τελευταία στιγμή να αλλάζουμε τη μορφή του έργου. Έτσι δεν πρέπει να φειδώμεθα χρημάτων για να προστατέψουμε το περιβάλλον, να οδηγούμαστε σε λύσεις σηράγγων και άλλων οι οποίες θα έχουν ως κύριο μέλημα την πλούσια ελληνική φύση.
Τρίτο η δημιουργία ενός φορέα διαχείρισης υδάτων. Με την κάλυψη της ανάπτυξης δεν μπορεί να πρέπει να στεγνώσεις την Αιτωλοακαρνανία και να πνίξεις την Ευρυτανία και τη Μεσόχωρα για να διατηρήσεις υδροβόρες καλλιέργειες όπως το βαμβάκι. Αν κάποιος έχει αμφιβολίες γι’αυτό ας δει τι συνέβει σε μία από τις μεγαλύτερες λίμνες του κόσμου, τη λίμνη Αράλη στο Καζακστάν από τη μονοκαλλιέργεια βαμβακιού. Αυτό το μέλλον θέλουμε; Μήπως η καταστροφή της Κορωνίδας Λίμνης στη Θεσσαλονίκη δεν μας έχει διδάξει;
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η καταπολέμηση της ανεργίας και η ανάπτυξη δεν μπορεί να είναι δικαιολογία για καταστροφικές επεμβάσεις, όπως τα μεταλλεία της TVX στη Χαλκιδική, οι δε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας δεν μπορεί να χρησιμοποιούνται ως βιτρίνα για τον προσπορισμό κέρδους από μεγάλους οικονομικούς ομίλους.
Αν θέλουμε να έχουμε μια συνεχή μακροχρόνια ανάπτυξη πρέπει να προστατέψουμε το περιβάλλον μας.
Αν θέλουμε να έχουμε μέλλον δεν πρέπει να το υποθηκεύσουμε.
Αν θέλουμε αγροτική ανάπτυξη πρέπει να διατηρήσουμε τους υδάτινους πόρους μας.
Είμαστε όλοι υπεύθυνοι, είμαστε όλοι υπόλογοι.
ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ
Αυγούστου 6, 2007 στο 7:27 μμ (Ακτιβισμός, Ανάπτυξη, Κοινωνία, Οικολογία, Περιβάλλον)
Tags: Ακτιβισμός, Ανάπτυξη, Κοινωνία, Οικολογία, Περιβάλλον
