Εν μέσω πανηγυρισμών και μετά βαϊων και κλάδων ανακοινώθηκαν οι αλλαγές στο βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού. Πρέπει όμως να είμαστε τόσο χαρούμενοι για τις αλλαγές και γιατί έπρεπε να φτάσουμε σε αυτό το σημείο;
Εγώ προσωπικά δεν χάρηκα ούτε για τις αλλαγές αλλά ούτε και για το βιβλίο.
Πρώτον το να διδάξεις δεκάχρονα παιδιά “πολιτική ανάλυση” και το “ιστορικά ορθόν” είναι παντελώς αντιπαιδαγωγικό.
Δεύτερον η ανάλυση των ιστορικών γεγονότων, που αφορούν την πορεία της Ελλάδος στο διεθνές γεωστρατηγικό τοπίο είναι αρμοδιότητα καθαρά του ατόμου.
Τρίτον η χρησιμοποίηση της παιδείας τόσο για την έξαψη εθνικιστικών παθών όσο και για την ανάδειξη της “φιλίας των λαών” είναι πράξη ανανδρείας και εγκλήματος απέναντι στην κοινωνία, τη νεολαία και την ελευθερία της σκέψης.
Τέταρτον η επιλογή συγγραφέων για σχολικά εγχειρίδια και η κρίση τελικά του έργου τους, με βάση την κατεύθυνση της εξωτερικής πολιτικής, του κοινού αισθήματος και των δημοσκοπήσεων είναι έργο ανθρώπων ανεύθυνων και επικίνδυνα ανίδεων όσον αφορά τα παιδαγωγικά ζητήματα.
Πέμπτον οι παλινωδίες ως προς την κατεύθυνση που θα ακολουθηθεί στην εκπαιδευτική προσέγγιση της ιστορίας προσφέρουν δυνατά επιχειρήματα σε όλους όσους επιβουλεύονται τη χώρα μας.
Πρέπει λοιπόν να καταλάβουμε κάτι πολύ απλό. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΩΡΑΙΟΠΟΙΕΙΤΑΙ. Μπορεί μόνο να ρετουσαριστεί προς χάριν της εκάστοτε εξουσίας. Οι λαοί όμως πρέπει να μαθαίνουν την αλήθεια, να γνωρίζουν και τα δικά τους λάθη για να μη τα επαναλάβουν, μα πάνω από όλα δεν πρέπει να ξεχνούν τι έχουν περάσει για να μη κάνουν τα ίδια.
Τώρα για το συγκεκριμένο βιβλίο αυτό εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο της παγκόσμιας αποδόμησης της ταυτότητας των λαών, η οποία δεν θέλει το αμιβαίο σεβασμό με τη γνώση των λαθών. Θα μου πει κάποιος ότι αυτά είναι θεωρίες συνομωσίες. Λάθος. Η αποδόμηση της ταυτότητας είναι μια “μόδα” της εποχής όπου όλοι γίναμε “αδέρφια” και οι έξω από αυτό είναι εν δυνάμη “τρομοκράτες” γι’αυτό πρέπει να τους πολεμήσουμε. Η διαφορετικότητα γίνεται σεβαστή για να μπορέσει να ενσωματωθεί στο “κοπάδι”. “Μη μιλάς με κακό τρόπο για το γείτονά σου, που εγώ χρειάζομαι, γιατί δεν έχει όπλα, πάρε όμως όπλα από εμένα γιατί τα ίδια παίρνει και ο γείτονάς σου για να σε καταστρέψει, όχι από άλλους αυτοί είναι κακοί”. “Ξέχνα τα εγκλήματα του άλλου διότι έχω ράμματα για τη γούνα σου έστω και αν αυτά είναι παραποίηση της ιστορίας και κάνω το Μ. Αλέξανδρο να κατάγεται από τους Βίκινγκς”.
Τώρα φυσικά οι συγγραφείς μπορεί να αναφέρονται στην ελευθερία της έκφρασης, εγώ όμως απαντώ. “Όλοι έχουμε το δικαίωμα να λέμε αυτό που θέλουμε χωρίς όμως να προσβάλουμε τους προγόνους του άλλου”. Ναι ό Κεμάλ Ατατούρκ ήταν “ο Αρχηγός του Απελευθερωτικού Αγώνα των Τούρκων” για τους Τούρκους όμως, γιατί για εμάς ήταν σφαγέας.
Τώρα βέβαια όλα λύθηκαν. Παραβιάστηκε η ελευθερία του λόγου με τις αλλαγές και θα οδηγήσουμε τα παιδάκια στον ψυχίατρο με τις ωμές περιγραφές των “Ματωμένων Χωμάτων”, που φυσικά αποτελεί ένα αριστούργημα της ελληνικής λογοτεχνίας, αλλά κατά τη γνώμη μου για πιο μεγάλα παιδιά. Τώρα πως το Υπουργείο δίνει αυτό το βιβλίο σε παιδιά του Δημοτικού και το Αρσάκειο απέλυσε καθηγητή του στην Αθήνα διότι πρότεινε σε παιδιά Γυμνασίου το “Η Αγάπη Άργησε Μια Μέρα” αυτό είναι άλλο θέμα.
Αντε βρε και τώρα να γράψουμε ότι η Χούντα ήταν η ανθρωπιστική αντίδραση μερικών ενόπλων εναντίον όλων όσων θέλαν να διαλύσουν την ωραία χώρα μας.
