Animalis’s Weblog

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν είναι ιδιοκτησία, είναι ιδέα, γονιδίωμα, κοινωνικό μετερίζι, μια μέθεξη οραμάτων ανθρώπων, που πονάνε, αγωνιούν, διεκδικούν και παλεύουν για μια κοινωνία οραμάτων.
Η σημερινή κατάσταση έχει οδηγήσει την κοινωνία μας σε ένα αλισβερίσι δούνε και λαβείν χωρίς αντίκρισμα έχοντας οδηγήσει όλους εμάς σε μια συνεχή δικαιολογία για κάποια “λάθη” του παρελθόντος, που μας οδηγούν σε ομηρία.
Αναρωτιέμαι για ποιό λόγο ορισμένοι εκπρόσωποι του Κινήματος στα ΜΜΕ πρέπει να πέρνουν απολογητική στάση για αυτά που συνέβησαν, αφήνοντας τους τωρινούς ταγούς της εξουσίας να θεωρούν τους εαυτούς τους υπεράνω κριτικής.
Γιατί θα πρέπει να καεί η μισή Ελλάδα για να αναδείξουμε την απόλυτη διάλυση και ανυπαρξία του κράτους, που ονομάστηκε επανίδρυση;
Γιατί θα πρέπει να δυναμώνουν όλοι όσοι επιβουλεύονται τη χώρα μας για να δείξουμε στους Έλληνες την απόλυτη αποδόμηση της εξωτερικής μας πολιτικής, που ξεκίνησε με την υιοθέτηση της στάσης της σιωπής, από τον “γερόλυκο” της διπλωματίας μας Π. Μολυβιάτη, ο οποίος ήταν από αυτούς που διαπραγματέυτηκαν την καταστροφική συνθήκη του 1955 για την Κύπρο αναιρώντας τους αγώνες μας για μια δίκαιη και βιώσιμη λύση του κυπριακού και καταλήγοντας στην απόλυτη ασυνεννοησία της σημερινής Υπουργού θυγατέρας του πρωθυπουργού της πρότασης “Σλαβομακεδονίας”, με τελικό αποτέλεσμα τα συνεχή χαστούκια σε διεθνές επίπεδο;
Γιατί θα πρέπει να γινόμαστε μάρτυρες μιας συνεχούς κοροϊδίας των αγροτοπατέρων, που κάποτε κόβαν την Ελλάδα στα δύο ενώ τώρα απλώς συζητάνε σε κλίμα συναίνεσης για να διαχειριστούν την εξουσία, που τόσο πεισματικά κατέκτησαν;
Γιατί να φοβούνται να βγουν και να μιλήσουν οι αγρότες που κάποτε βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή του αγώνα;
Γιατί να μιλάει μόνο ο Κος Πάγκαλος για την οφθαλμοφανή, προδοτική συνεργασία του σκουριασμένου και στοιχειωμένου, από τα πνεύματα των Μπελογιάννη και Πλουμπίδη, ΚΚΕ με τη Ν.Δ;
Γιατί να αλωνίζει και να καταποντίζει στην μετριότητα την παιδεία μας η “αυτοκράτειρα” Γιαννάκου συνεπικουρούμενη των αντικαταληψιών της ΟΝΝΕΔ, μαθητών του τραμπούκου Καλαμπόκα και των ομοιδεατών του Μιχαλολιάκου;
Γιατί να αφήνουμε χωρίς απάντηση όλες αυτές τις προκλήσεις, που οδηγούν σε ένα καθεστώς του παρελθόντος καταδικασμένου στις συνειδήσεις του Λαού;
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ανήκει στο κόσμο του και αυτός ο κόσμος απαιτεί σύγκρουση με όλους όσους ονειρεύονται την επανίδρυση της εποχής των μαγκουροφόρων και του “Ανήκωμεν εις την δύσην”. Η Ελλάδα ανηκεί στους Έλληνες και εμείς δείχνουμε να μη θέλουμε να το αναφέρουμε.
Το μόνο που αφήνει αυτή η κυβέρνηση είναι ο στρατός της με το πλατανόφυλλο, ίσως για να δείξει ότι τα στελέχη της νέας “οικολογικής αστυνομίας” θα πιάνουν ένα πλάτανο για να δροσίζονται όπως οι πρόγονοί τους. Όσοι είναι από χωριά θα τους θυμούνται.
Η Ν.Δ. έδωσε πραγματικά μια κυριολεκτική έννοια στον ορισμό “καμμένη γη”
Ας υψώσουμε τη φωνή και να μην αφήνουμε τον ρήτορα αχυράνθρωπο της εξουσίας να αλωνίζει.

Η πολιτική ως γνωστόν εξελίσεται και εκσυγχρονίζεται. Ακολουθεί τις επιταγές του Λαού και της Κοινωνίας. Μήπως όμως απλώς πιστεύουμε ότι έτσι συμβαίνει;

Ας δούμε τη χρονική στιγμή των κοινωνικών παροχών όλων των κυβερνήσεων. Από τη στιγμή που αυτές ανακοινώνονται είναι σχεδόν σίγουρο ότι μπαίνουμε σε προεκλογική περίοδο.

Ο κύριος σύμβουλος των κυβερνήσεων δεν είναι το συμφέρον του λαού αλλά οι εταιρείες δημοσκοπήσεων και οι “image makers”.

Πετυχημένος πολιτευτής είναι ο καλύτερος ρουσφετοπαροχολόγος και όχι οι άνθρωποι των ιδεών.

Οι παρεμβάσεις σε σημαντικά ζητήματα του κράτους καθορίζονται από την εκλογική πελατεία του υπεύθυνου υπουργού για να ακολουθήσουν τα πρωτοκλασάτα στελέχη και να ακολουθήσουν οι λοιποί.

Ποιό είναι το αποτέλεσμα των παραπάνω είναι οφθαλμοφανές.

Πρώτον η κοινωνική πολιτική της κυβέρνησης είναι ένα είδος εκβιαστικού μέσου του τύπου “δείτε τι σας δίνουμε οι άλλοι απλώς σας υπόσχονται”.

Η στάση και η λειτουργία της κυβερνήσεως καθορίζεται από τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, ενώ οι πράξεις και η εμφάνιση των πολιτευτών καθορίζεται από τους επικοινωνιολόγους.

Αν κάποιος πολιτευτής αρνηθεί το “ρουσφετάκι” τότε είναι σίγουρο ότι θα αποτύχει, διότι ως γνωστόν η  “αξιοκρατία” υπάρχει μόνο ως λείμμα στα λεξικά.

Παιδεία, Εθνική Άμυνα, Υγεία και λοιπά οργανώνονται όχι με βάση τις ανάγκες αλλά με τις απαιτήσεις τοπικών κοινωνιών και αρχόντων, πολιτευτών, βουλευτών και λοιπών παρατρεχάμενων των αυλών της εξουσίας. Με αυτό τον τρόπο Πανεπιστημιακές σχολές, Στρατιωτικές Μονάδες, Νοσοκομεία και μεγάλα έργα δημιουργούνται και οργανώνονται με βάση την εκλογική πελατεία.

Φταίμε κι εμείς γι’αυτήν την κατάντια. Θέλουμε να ψηφίζουμε όχι με βάση την αξία του υποψηφίου αλλά με βάση το δικό μας βόλεμα. Κοιτάμε ως τοπικές κοινωνίες όχι το συμφέρον της χώρας αλλά εάν θα νοικιάσουμε τα σπίτια μας. Αδιαφορούμε αν στεγνώσουμε από νερό την Αιτωλοακαρνανία αρκεί να ποτίσουμε το Θεσσαλικό κάμπο, που έχει πιο πολλούς αγρότες – ψηφοφόρους.

Αγαπητοί πολιτικοί πάψτε να λειτουργείτε ως υπηρέτες συμφερόντων και λειτουργείστε ως υπηρέτες του Λαού. Αλλάξτε νοοτροπία και οδηγείστε τους πάντες σε μια πιο δίκαιη κοινωνία.

Αυτή είναι η ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ σας και το ΚΑΘΗΚΟΝ σας

Από τη στιγμή που ο άνθρωπος οργανώθηκε σε κοινωνίες άρχισε να δημιουργεί, να διεκδικεί και να διαμορφώνει το περιβάλλον του.

Φτάσαμε τελικά σε ένα σημείο να φοβόμαστε ότι τελικά δεν θα αφήσουμε κάτι στα παιδιά μας για να ζήσουν και να δημιουργήσουν το δικό τους μέλλον.

Φοβόμαστε όμως πραγματικά ή συμπεριφερόμαστε με μια υποκριτική στάση για το περιβάλλον, που η φύση μας εμπιστεύτηκε να φροντίσουμε;

Πως φοβόμαστε όταν το κύριο μέλημα των πολλών από εμάς είναι πως θα χτίσουμε κάποιο αυθαίρετο με τον κρυφό πόθο για μελλοντική νομιμοποίηση, αδιαφορώντας για τη μικρή ή μεγάλη καταστροφή που μπορεί να προκαλέσουμε;

Που είναι το ενδιαφέρον μας όταν οι ίδιοι οι οποίοι αγωνιζόμαστε να νομιμοποιήσουμε τα αυθαίρετά μας, που σημειωτέον τα χτίσαμε σε καμμένες περιοχές, μετά παλεύουμε να σταματήσουμε την αυθαίρετη δόμηση, να αποζημιωθούμε για το καμμένο αυθαίρετο, να “αναδασώσουμε” τη περιοχή, που καταπατήσαμε;

Ποιό είναι το μέλλον μας όταν δεν διδασκόμαστε τρόπους προστασίας της περιουσίας μας από την ντόπια χλωρίδα αλλά ως μόνο τρόπο ξέρουμε την εξαφάνιση αυτής;

Πια η οικολογική ευαισθησία μας όταν στην ανάγκη για “τεχνικά αντιπλημμυρικά” έργα καταστρέφουμε όλη την παρόχθια χλωρίδα ιστορικών ποταμών όπως ο Πηνειός; Μήπως στη Λάρισα προτιμούν ένα ποτάμι όπως ο Κηφισός;

Τι θα διδάξουμε στα παιδιά μας όταν αντιδρούμε στη καταστολή φαινομένων όπως οι κυνομαχίες διότι θεωρητικά οι ιδιοκτήτες δεν κάνουν και τίποτα σημαντικό;

Πως θα προστατέψουμε τον κόσμο μας όταν για απόσταση δύο – τριών χιλιομέτρων μέχρι την καφετέρια πρέπει να πάρουμε αυτοκίνητο και να κάψουμε ένα ρεζερβουάρ βενζίνη στην προσπάθειά μας να παρκάρουμε, για να μη μιλήσω για την επίδειξη της “επέκτασης του εγώ” μας;

Τελικά μήπως όλοι μαζί με τον γράφοντα ευθυνόμαστε στην καταστροφή του μέλλοντος των παιδιών μας;

Ποιός μας έδωσε το δικαίωμα να υποθηκεύουμε κάτι που δεν μας ανήκει;

Που θα περπατήσουν οι μελλοντικοί Θεσσαλονικείς μετά την κατασκευή του εκτρώματος της υποθαλλάσιας;

Που θα παίξουν οι μελλοντικοί λαρισαίοι όταν θα νεκρώσει παντελώς ο Πηνειός μετά το τέλος των έργων;

Πια η χρησιμότητα του Δημαρχιακού Μεγάρου “Παπαγεωργόπουλου” της Θεσσαλονίκης;

Το μέλλον ανήκει στις επόμενες γενιές. ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΟ.