Πέμπτη βράδυ, τα παιδιά να παίζουν γύρω γύρω και εγώ παρέα με την γυναίκα μου και με ένα τσιγάρο, που πρέπει να το κόψω πριν με κόψει. Στην τηλεόραση κάποιος μιλάει για το λαό, τους πολίτες και την κοινωνία.
Κοινωνία και κοινωνία των πολιτών όπου όλοι εμείς έχουμε δύναμη. Αλλά για ποιά δύναμη μιλάμε;
Που είναι η δύναμη όταν ο αστυνομικός συνδικαλιστής έχει το θράσος να αναφέρεται για τα γραφεία ενός κόμματος “βλέπε Ν.Δ” ως το σπίτι του και δεν ξηλώθηκε άμεσα;
Ποια κοινωνία των πολιτών, που ανέχεται τον πρώην ΟΝΝΕΔίτη “Ranger” και νυν ΥΦΕΘΑ “Κο” Β. Μιχαλολιάκο να απαγορεύει σε πολίτη να εκφράσει την δυσαρέσκειά του για την ανυπαρξία του κράτους στις φωτιές της Αιγειαλίας σε δελτίο ειδήσεων και παραμένει ακόμα στη θέση του;
Ποια ελευθερία όταν για τους ξυλοδαρμούς από τους πραιτωριανούς του Β. Πολύδωρα ευθύνονται οι ζαρντινιέρες;
Ποια επιλογή όταν οι τοπικοί άρχοντες σαν κύριο προσόν έχουν την “μαγκιά” την “ωραία Φωνή” και την αγάπη τους για τον αρχηγό του κόμματος και ξεχνάμε τη συμμετοχή τους στο κάψιμο βιβλίων ως άλλοι εθνικοσοσιαλιστές;
Οι κοινωνία των πολιτών απαιτεί δράση, αγώνα, θυσίες και πολιτικές επιλογές. Όταν αποστρέφουμε το βλέμμα μας απο τα πολιτικά δρώμενα γινόμαστε μοιραία, υποχείρια των “καταγγελόντων των Νταβατζήδων” του Μπαϊρακτάρη των χλιδάτων κοτεράτων ταγών της εξουσίας, που καταγγέλουν τη διαπλοκή την ίδια στιγμή, που συντρώγουν με τους καταγγελόμενους
